(26-05-2016, 12:42)le Fer napisał(a): Jeżeli mogę się wtrącić... Po prostu bądź ze swoją dziewczyną. Szok, strach i wszystkie te emocje są naturalne, być może po prostu powinniście je przeżyć. Ważne, żebyście przeżywali je razem. I miejcie świadomość, że z czasem się z nich otrząśniecie.
Starajcie się jak najwięcej dowiedzieć o SM, bo w dzisiejszych czasach ta choroba już nie musi być tylko wyrokiem. Można z nią żyć, co więcej, można cieszyć się życiem. Szukajcie różnych rozwiązań, rozglądajcie się. Postarajcie się razem, mądrze, odnaleźć odpowiedni sposób na to cholerstwo. A najlepszą rzeczą, jaką możesz dać swojej dziewczynie, jest to, że będziesz przy niej. Zawsze.
Kiedy moja partnerka związała się ze mną,już wiedziała, co mi jest. I jest ogromnym wsparciem dla mnie. Ale nie tylko. Jest też ogromną motywacją. Po prostu mam dla kogo walczyć. Nie wiem, co jeszcze mógłbym napisać.

(28-05-2016, 19:29)sarna napisał(a): awki,
(przepraszam, ale muszę, jeśli cenzura wytnie, mam nadzieję, że ja zostanę)
p*******sz
Chcesz, to BĄDŹ przy Niej, dla Niej. Nie spinaj się, że coś musisz. Ona może potrzebować Twojego dotyku, oddechu, dłoni, którą zawsze będzie mogła znaleźć blisko, Twojej siły...

(28-05-2016, 21:53)le Fer napisał(a): Przekleństwo zostało użyte, więc ja już nie muszę. A Ty Awki posłuchaj Sarny, bo ma rację, w dodatku reprezentuje kobiecy punkt widzenia. Szlag niczego nie trafił, to wszystko jest do zrobienia.

(27-05-2016, 18:32)le Fer napisał(a): Monika - LE Fer, a nie la Fer

(28-05-2016, 22:16)awki napisał(a): Spoko... Gdybym usłyszał taką historię powiedziałbym takiemu użalającemu i zapatrzonemu w siebie facetowi to samo. Wiem, że moje zachowanie jest beznadziejne, ale nie umiem się odnaleźć. Nie mam siły, którą mógłbym jej dać.
Na przytulanie czy trzymanie za rękę ona różnie reaguje. Raz jest okej, kolejnym razem mniej odtrąca. Ale wcale jej się nie dziwie, mi jest cieżko, a jej pewnie całkiem zawalił się świat. Wiem, że muszę bardziej skupić się na niej i mniej myśleć o sobie.

(01-06-2016, 13:14)izka napisał(a):

(28-05-2016, 22:16)awki napisał(a): Spoko... Gdybym usłyszał taką historię powiedziałbym takiemu użalającemu i zapatrzonemu w siebie facetowi to samo. Wiem, że moje zachowanie jest beznadziejne, ale nie umiem się odnaleźć. Nie mam siły, którą mógłbym jej dać.
Na przytulanie czy trzymanie za rękę ona różnie reaguje. Raz jest okej, kolejnym razem mniej odtrąca. Ale wcale jej się nie dziwie, mi jest cieżko, a jej pewnie całkiem zawalił się świat. Wiem, że muszę bardziej skupić się na niej i mniej myśleć o sobie.

Walcz o Nią, o Was, o Twoje i Wasze marzenia! Ta choroba nie jest warta tego, żeby tyle jej oddawać Z WŁASNEJ woli! Nie można jej dawać ani grama więcej niż to konieczne!