Ocena wątku:
  • 0 głosów - średnia: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
RTG czy ktoś Was tak miał?
#1
Znam kilka osób u których objawy SM pojawiły się w krótkim czasie po RTG klatki piersiowej.Ja też tak miałem.Czy ktoś w Was podobnie?Pewnie to przypadek ale nie daje mi spokoju.Może RTG w jakiś sposób wpłynęło na system odpornościowy.Wszak limfocyty T dojrzewają w grasicy a ta jest bardzo wrażliwa na promienie rentgena.

Wysłane z mojego JDN2-L09 przy użyciu Tapatalka
Odpowiedz
#2
A ja nie mialam rtg robionego przed diagnoza
Dopiero w zeszlym roku
Wiec tez sie nie sprawdza
Odpowiedz
#3
U mnie podobnie


Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk

Zresztą rtg ma masa ludzi a sm już nie


Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk
Odpowiedz
#4
(29-01-2020, 22:03)Roberto1977 napisał(a): Znam kilka osób u których objawy SM pojawiły się w krótkim czasie po RTG klatki piersiowej.Ja też tak miałem.Czy ktoś w Was podobnie?Pewnie to przypadek ale nie daje mi spokoju.Może RTG w jakiś sposób wpłynęło na system odpornościowy.Wszak limfocyty T dojrzewają w grasicy a ta jest bardzo wrażliwa na promienie rentgena.

Wysłane z mojego JDN2-L09 przy użyciu Tapatalka
Mi również objawy pojawiły się w krótkim czasie po RTG ale uważam ,że to przypadek Uśmiechżaden lekarz mi nie powiedział,że to miało wpływ.
Odpowiedz
#5
Już parę razy na forum pojawił się wątek typu „dlaczego mi się to przytrafiło”, to byłoby zbyt proste żebyśmy rozwikłali zagadkę. Zostawmy to ludziom którzy mają o tym pojęcie, lekarzom, naukowcom. Gdyby znalezienie przyczyny sm było łatwe nie było by nas tu dziś, bo i leczenie byłoby proste.


Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk
Odpowiedz
#6
Promieniowanie rentgenowskie a ryzyko stwardnienia rozsianego: czy miejsce i dawka ekspozycji ma znaczenie?
Mohammad Reza Motamed , 1 Seyed-Mohammad Fereshtehnejad , 2 Maryam Abbasi , 3 Mastaneh Sanei , 4 Mina Abbaslou , 5 i Somayeh Meysami 6
Informacje o autorze Uwagi do artykułu Informacje o prawach autorskich i licencji Wyłączenie odpowiedzialności
Ten artykuł był cytowany w innych artykułach w PMC.

Wstęp: Sporadyczne przypadki stwardnienia rozsianego aktywowanego promieniowaniem (SM) zostały wcześniej opisane, a kilka badań skupiło się na związku między promieniowaniem a ryzykiem SM. Celem naszego badania była ocena związku między historią promieniowania rentgenowskiego a SM.
Metody: To badanie kliniczno-kontrolne przeprowadzono na 150 osobach, w tym 65 pacjentach ze stwardnieniem rozsianym i 85 zdrowych kontrolnych dobranych pod względem wieku i płci, włączonych przy użyciu nieproblemowego doboru próby. Jakakolwiek historia wcześniejszego napromieniowania rentgenowskiego obejmowała ekspozycję na promieniowanie rentgenowskie związane z pracą, radioterapię, oceny radiologiczne, w tym RTG klatki piersiowej, RTG lędźwiowo-krzyżowe, RTG czaszki, RTG zatok przynosowych (PNS), serie żołądkowo-jelitowe (GI), stopę Zdjęcia rentgenowskie i tomografia komputerowa mózgu zostały zarejestrowane i porównane między dwiema grupami. Analizę statystyczną przeprowadzono przy użyciu niezależnego testu t, metody chi-kwadrat i krzywej charakterystyki działania odbiornika (ROC) za pomocą oprogramowania SPSS.
Wyniki: Historia zarówno diagnostycznych [OR = 3,06 (95% CI: 1,32-7,06)], jak i terapeutycznych [OR = 7,54 (95% CI: 1,5935,76)] Rentgenowskie były istotnie wyższe w grupie SM. Średnia liczba zdjęć RTG czaszki [0,4 (SD = 0,6) vs. 0,1 (SD = 0,3), p = 0,004] i tomografii komputerowej mózgu [0,9 (SD = 0,8) vs. 0,5 (SD = 0,7), p = 0,005 ] była wyższa w grupie stwardnienia rozsianego, a także średnia skumulowanej dawki promieniowania rentgenowskiego [1,84 (SD = 1,70) mSv vs. 1,11 (SD = 1,54) mSv; p = 0,008].
Wniosek: Nasze badanie było jednym z pierwszych, które wykazało wyższą historię promieniowania rentgenowskiego u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym w porównaniu ze zdrowymi kontrolami. Stwierdzono również możliwy związek między dawką a miejscem narażonym na promieniowanie rentgenowskie i ryzykiem rozwoju SM
Słowa kluczowe: stwardnienie rozsiane, promieniowanie, rentgen, asocjacja, czynnik ryzyka
Iść do:
Wprowadzenie
Stwardnienie rozsiane (SM) jest złożoną chorobą bez wyraźnej etiologii. Występuje z powodu zmiennej podatności genetycznej i czynników środowiskowych. Rosnąca częstość występowania SM w krajach rozwijających się zwróciła uwagę naukowców na potencjalne czynniki ryzyka, które mogą wpływać na częstość występowania lub nasilenie tej choroby ( 1 , 2 ).
Niektóre z prawdopodobnych czynników etiologicznych, które zostały zbadane, to szerokość geograficzna, godziny światła dziennego, tlenek węgla, światło ultrafioletowe, temperatura, wirusy, zwierzęta domowe i toksyczne chemikalia ( 3 , 4 ). Promieniowanie jonizujące jest również proponowane jako kolejny potencjalny wyzwalacz ( 5 - 8 ). Niektóre dowody potwierdzają tę hipotezę, w tym centralna demielinizacja po radioterapii ( 9 , 10 ), częste występowanie SM w północnych i południowych obszarach magnetyczno-geograficznych, które powoduje wzrost promieniowania kosmicznego ( 11 ) oraz zaostrzenie eksperymentalnego alergicznego zapalenia mózgu i rdzenia (EAE) po ekspozycji na rdzeń kręgowy na prześwietlenie u szczurów ( 12). Promieniowanie jonizujące może być emitowane na różne sposoby: ze źródeł naturalnych (promieniowanie kosmiczne) i promieniowania wytwarzanego przez człowieka (wypadanie radionuklidów, medycyna nuklearna, rentgen medyczny do diagnostyki i terapii). Częste wykorzystanie promieniowania rentgenowskiego w medycynie wzrosła obawy o potencjalnych konsekwencji X-ray ekspozycji ryzyka w przypadku chorób ( 13 - 17 ).
Do tej pory niewiele badań oceniało rolę promieniowania jonizującego jako czynnika ryzyka w SM, a większość z nich skupiała się na typach promieniowania innych niż promieniowanie rentgenowskie. Dlatego celem naszego badania była ocena związku między historią promieniowania rentgenowskiego a stwardnieniem rozsianym przy użyciu projektu badania kliniczno-kontrolnego. Ponadto określiliśmy również, czy miejsce, lokalizacja i dawka promieniowania rentgenowskiego wpłyną na jakiekolwiek istotne różnice w ryzyku SM.
Iść do:
Metody
Tematy
Badanie zostało przeprowadzone w Firoozgar University Hospital (stowarzyszonym z Iran University of Medical Sciences) w Teheranie w Iranie w latach 2007-2008. To analityczne badanie kliniczno-kontrolne zostało przeprowadzone na 150 osobach, w tym 65 pacjentów z SM (grupa przypadków) i 85 zdrowych osób kontrolnych (grupa kontrolna), włączonych przy użyciu wygodnego pobierania próbek, które nie jest prawdopodobne. W momencie rekrutacji wykonano rezonans magnetyczny mózgu, analizę płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF) i testy wizualnego potencjału wywołanego (VEP) jako część oceny przed badaniem pacjentów. Wyniki testu oceniono przy użyciu kryteriów McDonalda (wersja z 2005 r.) ( 18 ) w celu ustalenia rozpoznania SM. Kryteriami wykluczenia były: inne poważne choroby ogólnoustrojowe lub zaburzenia psychiatryczne, a także wszelkie zaburzenia pamięci lub zaburzenia poznawcze.
Grupa kontrolna składała się z 85 dobranych pod względem wieku i płci osób bez SM, wybranych spośród zdrowych krewnych kierowanych pacjentów w tym samym okresie.
Oceny
Oprócz danych wyjściowych i danych demograficznych, wszystkie wcześniejsze historie dotyczące promieniowania rentgenowskiego obejmowały ekspozycję na promieniowanie rentgenowskie związane z pracą, radioterapię, oceny radiologiczne i tomografię komputerową, wszystkie zostały zarejestrowane i porównane między dwiema grupami badawczymi. Informacje te zebrano za pomocą ustrukturyzowanego kwestionariusza podczas wywiadu twarzą w twarz. Zrekrutowanych pacjentów zapytano o historię ekspozycji w okresie przed wystąpieniem objawów SM i potwierdzeniem diagnozy. Ponadto zapisywano również rodzaj modalności, lokalizację ekspozycji i liczbę każdego badania rentgenowskiego, aby obliczyć łączną dawkę promieniowania rentgenowskiego dla każdego narządu. W tym celu za standardową typową dawkę napromieniania przyjęto 0,02 mSv dla RTG klatki piersiowej, 0,7 mSv dla RTG lędźwiowo-krzyżowego, 0,06 mSv dla RTG PNS, 0.005 mSv dla RTG stopy, 0,03 mSv dla RTG czaszki, 1,2 mSv dla serii GI (RTG jamy brzusznej) i 2 mSv dla TK mózgu (19 ).
Przeprowadzono wywiad, a ankietę wypełnił jeden student medycyny po odpowiednim przeszkoleniu. Wszystkie prace diagnostyczne i badania kliniczne zostały wykonane przez jednego neurologa z grupy SM.
Analiza statystyczna
Dane analizowano za pomocą oprogramowania SPSS v.20 (IBM, Chicago, IL, USA). Do opisu pomiarów ilościowych wykorzystano średnią i odchylenie standardowe (SD). Dla zmiennych nominalnych podano względną częstość i procenty. W jednowymiarowej analizie statystycznej do porównań międzygrupowych zastosowano test t-Studenta dla prób niezależnych. W celu porównania częstości występowania pozytywnej historii promieniowania rentgenowskiego (w sumie iw różnych miejscach ekspozycji), w stosownych przypadkach zastosowano test Chi-kwadrat Pearsona lub dokładny test Fishera. Dla każdego porównania obliczono również odpowiedni iloraz szans (OR) i jego 95% przedział ufności (CI).
Krzywa charakterystyki operacyjnej odbiornika (ROC) została wykonana w celu oceny, czy skumulowana dawka promieniowania rentgenowskiego mogłaby statystycznie odróżnić SM (grupa przypadków) od stanu normalnego (grupa kontrolna). W tym celu obliczono powierzchnię pod krzywą (AUC) i wybrano najlepszy punkt odcięcia dawki promieniowania na podstawie odpowiednich wartości diagnostycznych, czułości i swoistości. We wszystkich procedurach analitycznych dwustronna wartość p mniejsza niż 0,05 była uznawana za statystycznie istotną różnicę.
Iść do:
Wyniki
Charakterystyki poziomu bazowego
W tym badaniu kliniczno-kontrolnym zrekrutowano łącznie 65 pacjentów ze stwardnieniem rozsianym i 85 osób kontrolnych. Dwie grupy zostały dopasowane pod względem średniego wieku i rozkładu płci. Większość pacjentów z SM stanowiły kobiety (66,2%, 43 z 65) w średnim wieku 30,7 (SD = 7,4) lat. Odpowiednio grupa kontrolna składała się z 63,5% (54 z 85) kobiet w średnim wieku 28,8 (SD = 6,8) lat. Porównania jednowymiarowe nie wykazały statystycznie istotnej różnicy w rozkładzie wieku [test t-Studenta p = 0,108) i płci (Chi kwadrat p = 0,739] między dwiema grupami.
Historia promieniowania rentgenowskiego
W sumie 86,2% (n = 56) pacjentów ze stwardnieniem rozsianym miało pozytywny wywiad dotyczący jakiejkolwiek ekspozycji na promieniowanie rentgenowskie, zanim zdiagnozowano u nich SM. Cecha ta była istotnie wyższa niż w grupie kontrolnej, w której 67,1% (n = 57) miało pozytywną historię [OR = 3,06 (95% CI: 1,32-7,06), Chi-kwadrat p = 0,007]. Jak wymieniono wTabela 1historia radioterapii była również istotnie wyższa w grupie SM [15,4% vs. 2,4%, OR = 7,54 (95% CI: 1,59-35,76), Chi-kwadrat p = 0,005].
Tabela 1
Porównanie częstości różnych rodzajów napromieniania między pacjentami ze stwardnieniem rozsianym a zdrowymi osobami kontrolnymi [wszystkie wartości przedstawiono jako NO (%), a osoby zdrowe stanowią grupę odniesienia dla wszystkich zgłoszonych OR].
Zmienna
Kółko naukowe
LUB
(95% CI)
p

Pacjenci z SM
(n = 65)
Zdrowe kontrole
(n = 85)
Praca narażona na promieniowanie
4 (9,5%)
2 (4,2%)
2,42 (0, 42- 13, 95)
0,412
Radioterapia
10 (15,4%)
2 (2,4%)
7, 54 (1, 59- 35, 76)
0,005 *
Wszystkie rodzaje zdjęć rentgenowskich
56 (86,2%)
57 (67,1%)
3,06 (1,32- 7,06)
0,007 *
Rentgen klatki piersiowej
51 (78,5%)
48 (56, 5%)
2, 81 (1, 35- 5, 83)
0,005 *
RTG lędźwiowo-krzyżowe
4 (9,5%)
8 (9,4%)
1, 01 (0, 29- 3, 58)
0.984
RTG PNS
20 (30,8%)
17 (20,0%)
1, 78 (0, 84- 3, 76)
0,129
TK mózgu
40 (61,5%)
31 (36, 5%)
2,79 (1, 43- 5, 43)
0,002 *
RTG stopy
1 (2,4%)
1 (2,1%)
1, 15 (0, 7– 18, 91)
0.924
RTG czaszki
20 (30,8%)
10 (11,8%)
3, 33 (1, 43- 7, 75)
0,004 *
Seria GI
1 (2,4%)
0
1, 02 (0, 98- 1, 07)
0,467
* Statystycznie istotna różnica, OR: współczynnik Odda; CI: przedział ufności; PNS: zatoki przynosowe; GI: żołądkowo-jelitowy
Występowanie promieniowania rentgenowskiego przedstawiono na Tabela 1 i Ryc.1w odniesieniu do różnych miejsc narażenia. Chociaż dodatnia historia wykonania radiografii rentgenowskiej była bardziej prawdopodobna wśród pacjentów ze stwardnieniem rozsianym we wszystkich ocenianych ośrodkach, różnica była statystycznie istotna w przypadku prześwietlenia klatki piersiowej i czaszki oraz tomografii komputerowej mózgu. Rentgen klatki piersiowej uzyskano u 78,5% pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, podczas gdy 56,5% kontrolnych miało pozytywną historię narażenia na prześwietlenie klatki piersiowej [OR = 2,81 (95% CI: 1,35-5,83), Chi kwadrat p = 0,005]. Pacjenci ze stwardnieniem rozsianym mieli większe prawdopodobieństwo wykonania zdjęcia rentgenowskiego czaszki w porównaniu ze zdrowymi kontrolami [30,8% vs. 11,8%, OR = 3,33 (95% CI: 1,43-7,75), Chi-kwadrat p = 0,004]. Podobnie, tomografia komputerowa mózgu była również częściej wykonywana u pacjentów z SM w porównaniu z grupą kontrolną [61,5% vs. 36,5%, OR = 2,79 (95% CI: 1,43-5,43), Chi-kwadrat p = 0,002].
[/url][Obrazek: MJIRI-28-145-g001.jpg]
Ryc.1
Rozkład częstotliwości różnych rodzajów promieniowania u pacjentów z SM i osób zdrowych
Tabela 2podsumowuje wyniki dla porównania średniej liczby różnych rodzajów promieniowania między pacjentami z SM a osobami zdrowymi. W sumie całkowita liczba przypadków, w których pacjenci ze stwardnieniem rozsianym byli narażeni na promieniowanie rentgenowskie, była znacznie wyższa niż w grupie kontrolnej [2,9 (SD = 1,9) vs. 1,7 (SD = 1,7), test t Studenta p <0,001] . Ponadto średnia liczba klatki piersiowej [1,3 (SD = 1,0) vs 0,8 (SD = 0,8), test t-Studenta p = 0,002] i RTG czaszki [0,4 (SD = 0,6) vs 0,1 (SD = 0,3 ), Test t-Studenta p = 0,004] i tomografia komputerowa mózgu [0,9 (SD = 0,8) vs. 0,5 (SD = 0,7), test t-Studenta p = 0,005] były wyższe w grupie z SM. Wyniki niezależnego testu t-Studenta wykazały również, że średnia skumulowanej dawki promieniowania była istotnie wyższa u pacjentów z SM w porównaniu z grupą kontrolną [1,84 (SD = 1,70) mSv vs. 1,11 (SD = 1,54) mSv; p = 0,008].
Tabela 2
Porównanie średniej liczby różnych rodzajów promieniowania i skumulowanej dawki promieniowania pomiędzy pacjentami z SM i osobami zdrowymi (wszystkie wartości przedstawiono jako średnią ± SD)
Zmienna
Kółko naukowe
p

Pacjenci z SM
(n = 65)
Zdrowe kontrole
(n = 85)
Całkowite prześwietlenia
2,88 ± 1,87
1,74 ± 1,71
<0,001 *
Rentgen klatki piersiowej
1,25 ± 0,97
0,79 ± 0,83
0,002 *
RTG lędźwiowo-krzyżowe
0,10 ± 0,30
0,13 ± 0,43
0.645
RTG PNS
0,32 ± 0,50
0,20 ± 0,40
0,109
TK mózgu
0,86 ± 0,85
0,49 ± 0,72
0,005 *
RTG stopy
0,02 ± 0,15
0,02 ± 0,14
0.925
RTG czaszki
0,35 ± 0,57
0,12 ± 0,32
0,004 *
Seria GI
0,02 ± 0,15
0
0.323
Skumulowana dawka promieniowania (mSv)
1,84 ± 1,70
1,11 ± 1,54
0,008 *
Analiza podgrup
Dalszą analizę przeprowadzono w każdej podgrupie płci. Wyższe prawdopodobieństwo narażenia na wszelkiego rodzaju promieniowanie rentgenowskie u pacjentów z SM pozostawało istotne tylko wśród kobiet [U kobiet: OR = 3,77 (95% CI: 1,48-9,62), Chi-kwadrat p = 0,004; u mężczyzn: OR = 2,25 (95% CI: 0,22-23,19), Chi-kwadrat p = 0,633]. Podobne wyniki uzyskano także w przypadku innych istotnych różnic dotyczących miejsca ekspozycji na promieniowanie rentgenowskie. Statystycznie istotnie wyższą ekspozycję na promieniowanie rentgenowskie klatki piersiowej zaobserwowano tylko wtedy, gdy przeprowadzono porównanie między pacjentkami z SM a kobietami z grupy kontrolnej [U kobiet: OR = 4,45 (95% CI: 1,83-10,83), Chi kwadrat p = 0,001; u mężczyzn: OR = 1,08 (95% CI: 0,27-4,39), Chi-kwadrat p = 0,914]. Prawdopodobnie wyższa ekspozycja przy prześwietleniu czaszki [u kobiet: OR = 5,42 (95% CI: 1,62-18,14), Chi-kwadrat p = 0,003; u samców: OR = 1.94 (95% CI: 0,55-6,88), Chi-kwadrat p = 0,299] i badanie TK mózgu [u kobiet: OR = 3,30 (95% CI: 1,42-7,65), Chi-kwadrat p = 0,005; u mężczyzn: OR = 2,29 (95% CI: 0,73-7,15), Chi-kwadrat p = 0,152] było istotne statystycznie tylko wśród kobiet.
Krzywa charakterystyki pracy odbiornika (ROC)
Jak pokazano w Rysunek 2, wyniki analizy krzywej ROC wykazały, że skumulowana dawka promieniowania rentgenowskiego może znacząco odróżnić pacjentów z SM od zdrowych osób kontrolnych [AUC = 0,661 (95% CI: 0,572-0,749), p = 0,001]. Jako najlepsze punkty odróżniające wartość odcięcia 0,045 mSv miała 78,5% czułość i 50,6% swoistość, wartość odcięcia 1,72 mSv wykazała czułość 61,5% i swoistość 63,5%, a wartość odcięcia 2,01 mSv wynosiła 60 % czułości i 67,1% swoistości.
[Obrazek: MJIRI-28-145-g002.jpg]
[url=https://translate.googleusercontent.com/translate_c?depth=1&hl=pl&pto=aue&rurl=translate.google.com&sl=auto&sp=nmt4&u=https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4322346/figure/F2/%3Freport%3Dobjectonly&usg=ALkJrhhkHveLo-XfjytVBnynPwD1WPXc3A]Otwórz w osobnym oknie
Ryc.2
Krzywa charakterystyki operacyjnej odbiornika (ROC) pokazująca wartość skumulowanej dawki promieniowania rentgenowskiego w celu odróżnienia pacjentów ze stwardnieniem rozsianym i zdrową grupą kontrolną [pole pod krzywą (AUC) = 0,661 (95% CI: 0,572-0,749), p = 0,001]
Iść do:
Dyskusja
Ocenialiśmy związek między historią diagnostycznego i / lub terapeutycznego promieniowania rentgenowskiego a ryzykiem SM. Nasze odkrycia pokazały, że dodatnia historia narażenia na promieniowanie rentgenowskie była bardziej prawdopodobna u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym w porównaniu z grupą kontrolną dobraną pod względem wieku i płci i ta różnica była statystycznie istotna. Ponadto średnia liczba prześwietleń klatki piersiowej, RTG czaszki i tomografii komputerowej mózgu była wyższa w grupie SM. Średnia skumulowanej dawki promieniowania była również znacząco wyższa u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym w porównaniu z grupą kontrolną wykazującą tak zwany związek „dawka-odpowiedź”. Płeć wydawała się być ważnym czynnikiem, a analiza podgrup wykazała bardziej wyraźny związek między promieniowaniem rentgenowskim a ryzykiem SM u pacjentek.
Podobnie jak w naszym badaniu, europejscy naukowcy w Szwecji poinformowali, że badanie rentgenowskie częściej występowało wśród pacjentów z SM w porównaniu z grupą kontrolną w okresie pięciu lat poprzedzających rozpoznanie SM ( 5 ). W tym badaniu rentgen terapeutyczny odnotowano tylko w pięciu przypadkach w grupie SM, ale nie w grupie kontrolnej ( 6). Wynik ten został pierwotnie zinterpretowany jako po prostu odzwierciedlający fakt, że niektóre z tych obrazów można było wykonać we wczesnych stadiach choroby, kiedy diagnoza jest nadal niejasna, a obrazowanie zostało wykonane, aby pomóc w ostatecznej diagnozie i zidentyfikowaniu przyczyn początkowych objawów. W naszym badaniu średnia liczba epizodów RTG klatki piersiowej była również istotnie wyższa wśród pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, co może wynikać z upośledzenia czucia, takiego jak ucisk wokół tułowia lub brzucha („uścisk SM”) ( 20) jako początkowy objaw SM, w przypadku którego wykonano prześwietlenie klatki piersiowej w celu ustalenia ostatecznej diagnozy. W rezultacie większa ekspozycja na promieniowanie rentgenowskie w grupie SM może być związana z podstawowymi problemami medycznymi, w tym z niektórymi wczesnymi objawami przedmiotowymi i podmiotowymi samego SM. Chociaż kwestia ta może prowadzić do mylącego błędu, wyniki badania w zakresie odpowiedzi na dawkę sugerują, że promieniowanie rentgenowskie ma niezależny czynnik ryzyka.
Z drugiej strony istnieją pewne wskazówki sugerujące potencjalną rolę promieniowania rentgenowskiego w patogenezie SM. Badania pokazują, że stres oksydacyjny (OS) ( 21 ) i układ odpornościowy odgrywają ważną rolę w patogenezie SM ( 22 ). Wydaje się, że konsekwencje promieniowania rentgenowskiego na tych szlakach mogą być przyczyną związku między SM a promieniowaniem rentgenowskim. Układ odpornościowy reaguje na promieniowanie, co jest uzależnione od dawki ( 23 ), jakości promieniowania, typów komórek odpornościowych i wrażliwości pacjenta ( 24 ). Niektóre badania wyjaśniają, że niskie dawki promieniowania prowadzą do podwyższonej aktywności limfocytów T, zwłaszcza TH 1, zwiększa poziom IFN-γ, TNF-α, IL-2, obniża poziom IL-10, powoduje powstawanie wolnych rodników i uszkodzenia oksydacyjne ( 25 ). Wszystkie te zmiany prowadzą do demielinizacji i uszkodzenia aksonów, podobnych do patogenezy SM ( 21 ). Ponadto w niektórych innych badaniach wspomniano, że niskie dawki promieniowania (raz na tydzień przez 4 tygodnie) mogą hamować cytokiny prozapalne i indukcję limfocytów T regulatorowych Treg ( 25 ). Promieniowanie jonizujące może również wywoływać syntezę wirusów jako kolejny czynnik etiologiczny ( 6 ). Ponadto badania eksperymentalne wykazały, że promieniowanie rentgenowskie zwiększa przepuszczalność naczyń, co samo w sobie może odgrywać kluczową rolę w rozwoju blaszek demielinizacyjnych ( 9 , 10). Podobnie jak w przypadku innych zaburzeń regulacji immunologicznej ( 26 ), zasugerowano, że chorzy na SM są bardziej wrażliwi na promieniowanie jonizujące ( 27 ) i rentgenowskie, co może wywołać proces demielinizacji u podatnych pacjentów.
W naszym badaniu, badanie rentgenowskie czaszki i tomografia komputerowa mózgu również były znacznie częstsze u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym. Jeśli chodzi o potencjalną odwrotną przyczynowość, odkrycie to może wynikać z niespecyficznych wczesnych zaburzeń neurologicznych u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, takich jak zawroty głowy. Z innego punktu widzenia, niektóre badania pokazują związek między urazem czaszki a początkiem stwardnienia rozsianego ( 28 ), co może również prowadzić do częstszej oceny obrazowej w tej grupie. Oprócz prawdopodobieństwa odwrotnego odchylenia przyczynowego i zakłócających skutków innych czynników ryzyka, istnieją opisy przypadków rozsianych blaszek demielinizacyjnych, które rozwinęły się bezpośrednio po radioterapii ośrodkowego układu nerwowego ( 29 , 30). Nie jest jednak jasne, który z wyżej wymienionych przyczynowych kierunków, interpretacji lub ich kombinacji jest prawdziwy poniżej wszystkich tych ustaleń. Z drugiej strony i zgodnie z ustaleniami dawka-odpowiedź, nasze wyniki pokazały, że skumulowana dawka promieniowania rentgenowskiego jest statystycznie związana z ryzykiem SM. W tym celu najlepszymi punktami dyskryminacyjnymi były 0,045 mSv, 1,72 mSv i 2,01 mSv. Jednak ze względu na raczej niską czułość i swoistość zmienna ta nie wykazała klinicznie istotnej wartości predykcyjnej dla SM.
Analiza podgrup wykazała, że większe prawdopodobieństwo narażenia na wszelkiego rodzaju promieniowanie rentgenowskie, prześwietlenie klatki piersiowej, prześwietlenie czaszki i tomografię komputerową mózgu u chorych na SM pozostawało istotne tylko u kobiet. Należy zauważyć, że podgrupa mężczyzn miała mniejszą liczebność próby, co prowadzi do niższej mocy statystycznej. Tej nierówności w rozkładzie płci można się spodziewać, gdy SM występuje około trzykrotnie częściej u kobiet niż u mężczyzn ( 20 ). Jednak badania całego genomu nie zapewniły żadnego przekonującego wsparcia dla jakichkolwiek genów związanych ze stwardnieniem rozsianym na chromosomie X, dlatego zwiększona częstość występowania SM u kobiet może być związana z fizjologią specyficzną dla samic i hormonami ( 31). Ta wyższa częstość występowania SM u kobiet w miarę upływu czasu sugeruje, że efekt płciowy sprawia, że kobiety są bardziej podatne na potencjalne czynniki ryzyka środowiskowego, takie jak promieniowanie rentgenowskie.
Podobnie jak w innych badaniach kliniczno-kontrolnych dotyczących zaburzeń neurodegeneracyjnych, najważniejszym problemem technicznym w tym badaniu jest ryzyko błędnej klasyfikacji. Nie jest jasne, kiedy dokładnie rozpoczęto patologiczne zmiany stwardnienia rozsianego w grupie przypadków ani na ile naukowcy są pewni braku tych zmian w okresie bezobjawowym wśród osób kontrolnych, co może również prowadzić do odwrotnego błędu przyczynowego. . Chociaż nie zapobiegło to całkowicie, rozważaliśmy opóźnienie między historią narażenia a diagnozą SM w poszukiwaniu promieniowania rentgenowskiego, gdy nie rozpoczęto jeszcze żadnego objawu związanego z SM, aby zmniejszyć ryzyko błędnej klasyfikacji. Z drugiej strony, podobnie jak w wielu innych badaniach retrospektywnych wykorzystujących dane samodzielnie zgłaszane, błąd przypominania stanowi główne zagrożenie w naszym badaniu.Tendencja pacjentów ze stwardnieniem rozsianym do zgłaszania przeszłych zdarzeń medycznych, w tym ekspozycji na promieniowanie rentgenowskie, mogła być wyższa niż w grupie kontrolnej. Niemniej jednak, ponieważ ekspozycja będąca przedmiotem zainteresowania (promieniowanie rentgenowskie) jest zwykle uważana za raczej dające się zapamiętać zdarzenie kliniczne w historii medycznej każdej osoby, w naszym badaniu spodziewano się, że ryzyko błędu pamięciowego nie będzie wysokie. Ponadto wykluczyliśmy również osoby z zaburzeniami pamięci i / lub funkcji poznawczych. Chociaż do tej pory promieniowanie rentgenowskie nie jest uważane za dobrze znany czynnik ryzyka SM, w naszym badaniu pomija się również ryzyko błędu w ustalaniu. Innymi słowy, istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, że osoby, u których kiedykolwiek wystąpiło promieniowanie rentgenowskie, zostaną ocenione pod kątem SM zgodnie z obecnymi badaniami.Niemniej jednak, ponieważ ekspozycja będąca przedmiotem zainteresowania (promieniowanie rentgenowskie) jest zwykle uważana za raczej dające się zapamiętać zdarzenie kliniczne w historii medycznej każdej osoby, w naszym badaniu spodziewano się, że ryzyko błędu pamięciowego nie będzie wysokie. Ponadto wykluczyliśmy również osoby z zaburzeniami pamięci i / lub funkcji poznawczych. Chociaż do tej pory promieniowanie rentgenowskie nie jest uważane za dobrze znany czynnik ryzyka SM, w naszym badaniu pomija się również ryzyko błędu w ustalaniu. Innymi słowy, istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, że osoby, u których kiedykolwiek wystąpiło promieniowanie rentgenowskie, zostaną ocenione pod kątem SM zgodnie z obecnymi badaniami.Niemniej jednak, ponieważ ekspozycja będąca przedmiotem zainteresowania (promieniowanie rentgenowskie) jest zwykle uważana za raczej dające się zapamiętać zdarzenie kliniczne w historii medycznej każdej osoby, w naszym badaniu spodziewano się, że ryzyko błędu pamięciowego nie będzie wysokie. Ponadto wykluczyliśmy również osoby z zaburzeniami pamięci i / lub funkcji poznawczych. Chociaż do tej pory promieniowanie rentgenowskie nie jest uważane za dobrze znany czynnik ryzyka stwardnienia rozsianego, ryzyko błędu w ustaleniu jest również ignorowane w naszym badaniu. Innymi słowy, istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, że osoby, u których kiedykolwiek wystąpiło promieniowanie rentgenowskie, zostaną ocenione pod kątem SM zgodnie z obecnymi badaniami.wykluczyliśmy również osoby z zaburzeniami pamięci i / lub funkcji poznawczych. Chociaż do tej pory promieniowanie rentgenowskie nie jest uważane za dobrze znany czynnik ryzyka stwardnienia rozsianego, ryzyko błędu w ustaleniu jest również ignorowane w naszym badaniu. Innymi słowy, istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, że osoby, u których kiedykolwiek wystąpiło promieniowanie rentgenowskie, zostaną ocenione pod kątem SM zgodnie z obecnymi badaniami.wykluczyliśmy również osoby z zaburzeniami pamięci i / lub funkcji poznawczych. Chociaż do tej pory promieniowanie rentgenowskie nie jest uważane za dobrze znany czynnik ryzyka stwardnienia rozsianego, ryzyko błędu w ustaleniu jest również ignorowane w naszym badaniu. Innymi słowy, istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, że osoby, u których kiedykolwiek wystąpiło promieniowanie rentgenowskie, zostaną ocenione pod kątem SM zgodnie z obecnymi badaniami.
Iść do:
Wniosek
Zgodnie z naszą najlepszą wiedzą nasze badanie jest jedną z pierwszych prób nie tylko wykazania potencjalnej roli czynnika ryzyka dla promieniowania rentgenowskiego w SM, ale także zaproponowania wartości odcięcia. Podsumowując, nasze odkrycia wykazały wyższą częstość występowania promieniowania rentgenowskiego u osób, u których dalej rozwinęło się SM. Jeśli chodzi o miejsce napromieniowania, różnica była bardziej wyraźna w przypadku ekspozycji mózgu i czaszki, a zarówno skumulowana liczba, jak i dawka promieniowania odnoszą się do ryzyka SM. To badanie można uznać za wstępną próbę wykazania związku między promieniowaniem rentgenowskim a ryzykiem rozwoju SM. Jednak to badanie nie wykazało żadnego związku przyczynowego i dla lepszego zrozumienia podstawowego związku,istnieje potrzeba badań kohortowych społecznościowych podłużnych z udziałem większej liczby uczestników, uwzględniających dokładny powód podania promieniowania rentgenowskiego.
Odpowiedz
#7
Fakt, mógłbym się z tym nawet zgodzić, gdyby nie to, że zanim dostałem diagnozę SM zrobiłem masę badań z ekspozycją na różnego rodzaje promieniowania. Ot, po prostu nikt nie wiedział czemu się chwieję, czemu mam słabsze nogi, więc i badali na różne sposoby. RTG, tomografia i w końcu RM. A wszystkie badania były oczywiście rozciągnięte w czasie. Dopiero diagnoza SM połączyła to wszystko w jedno. Jednak gdybym wypełnił ankietę, to pewnie by wyszło, że byłem w grupie ryzyka i... bach.
Odpowiedz
#8
U mnie nie ma związku między rentgenem a SM. Gdyby u mnie coś miało się dziać to już dawno by mnie wykończyło. W przeciągu roku chyba z 20 różnych prześwietleń miałam
Odpowiedz


Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości