Hejka wszystkim :) Jestem tu nowa

[paty3r]

Hejka wszystkim   

Nazywam się Patrycja i mam 27 lat i dwa tygodnie temu zdiagnozowano u mnie stwardnienie rozsiane (RRMS).
Mam uczucie mrowienia i drętwienia prawej ręki, nóg z przodu i z tyłu, plus jak pochylę głowę w dół to drętwienie nasila się i przechodzi od pleców aż do palców stóp.
Mam zmiany w mózgu plus w rdzeniu kręgowym w odcinku szyjnym.
Dzisiaj odebrałam leki TECFIDERA i jutro zaczynam pierwszą dawkę, jestem pod stałą opieką neurologa.

Nie wiem jak sobie radzić, jest to dla mnie szok.  
Jak wy dajecie sobie rade ?
Pozdrawiem wszystkich i życzę miłego dnia.

[JMonika79]

Hejka, witaj na forum

Wiesz co, to wszystko jakos tak z czasem do człowieka dotrze i wtedy juz o wiele łatwiej sobie z tym wszystkim radzić. Trzeba dać sobie czas, przespać sie z tym, przetrawic. Ja z trybu szoku przeszłam na tryb " tak łatwo sie tej zarazie nie dam". Pozdrawiam serdecznie

[Joanna]

Witaj
SM jest ciężka choroba ...to prawda ale naprawdę da się z tym żyć....podstawa to pozytywne myślenie , higieniczny tryb życia i odpowiednio dobrane leki i można funkcjonować całkiem normalnie . Życzę wytrwalosci i dużo pozytywnej energii

[paty3r]

Hejka, witaj na forum

Wiesz co, to wszystko jakos tak z czasem do człowieka dotrze i wtedy juz o wiele łatwiej sobie z tym wszystkim radzić.  Trzeba dać sobie czas, przespać sie z tym, przetrawic. Ja z trybu szoku przeszłam na tryb " tak łatwo sie tej zarazie nie dam". Pozdrawiam serdecznie

Staram się myśleć pozytywnie, ale jest ciężko, bardzo często w ciągu dnia popadam w dołki, cały czas o tym myślę,  mam nadzieję że z czasem będzie lepiej. 

---

Witaj 
SM jest ciężka choroba ...to prawda ale naprawdę da się z tym żyć....podstawa to  pozytywne myślenie , higieniczny tryb życia i odpowiednio dobrane  leki i można funkcjonować całkiem normalnie . Życzę wytrwalosci i dużo pozytywnej energii

Dzięki   staram się ale wiadomo początki są ciężkie .

[JMonika79]

Paty3r początki są ciężkie a Ty radzisz sobie calkiem nieźle, ja też nieraz pobuczę sobie w poduszkę, ale staram sie wziąć w garść jak najszybciej bo szkoda czasu na smęty, w zaden sposób to naszej sytuacji niestety nie poprawi. Ja po diagnozie wyłam i wyłam, w szpitalu myśleli że przechodzę załamanie nerwowe trzymaj sie dzielnie a w razie jakis gorszych chwil pisz tu do nas, postaramy sie poprawić Ci nastrój pozdrawiam

[paty3r]

Właśnie dlatego założyłam tutaj profil, bardzo się cieszę że mogę z kimś pogadać kto też ma SM i wiem że nie jestem sama.

[yasmina]

Witaj Patrycjo . Ciężko pogodzić się z diagnozą, ale wszystko przecież zależy od nas, od naszego podejścia i nauczenia się z tym żyć. A raz jest lepiej, raz gorzej. Ja nigdy nie płakałam z powodu choroby, pewnie dlatego że jestem w niezłej formie i przypuszczalnie też mam RR. Szybko dostałaś leki, więc tym bardziej trzeba być dobrej myśli i zadbać o swój stan psychiczny, cieszyć się każdą dobrą chwilą. Ja już dawno sobie wszystko poukładałam w głowie i pomimo że jestem od 6 lat bez leczenia funkcjonuję normalnie. Trzymam kciuki, nie jesteś sama

[Bubka]

Witaj. 2 tygodnie to bardzo krótki okres, żeby się przyzwyczaić, ale wszystko przyjdzie z czasem Większość pewne ma gorsze dni i chwilę gdzie trzeba popłakać. Ja z natury jestem beksa to płacze dużo, ale tłumaczę, że po prostu oczyszczam sobie oczy

Powinniśmy się cieszyć, że nadal żyjemy i możemy normalnie funkcjonować. A uwierz, że się da!!! Pracujemy, uczymy się, rodzimy dzieci i uprawiamy sporty. Wybrałam się w niedzielę na rower, ale zaliczyłam glebę i wkurzona wróciłam po 7 km do domu z siniakami na tyłku i nodze.

Głowa do góry :*

[paty3r]

Tyle pozytywnych wiadomości i słów od was że aż buźka mi się szczerzy  fajnie że jesteście 

[yasmina]

Witaj. 2 tygodnie to bardzo krótki okres, żeby się przyzwyczaić, ale wszystko przyjdzie z czasem Większość pewne ma gorsze dni i chwilę gdzie trzeba popłakać. Ja z natury jestem beksa to płacze dużo, ale tłumaczę, że po prostu oczyszczam sobie oczy

Powinniśmy się cieszyć, że nadal żyjemy i możemy normalnie funkcjonować. A uwierz, że się da!!! Pracujemy, uczymy się, rodzimy dzieci i uprawiamy sporty. Wybrałam się w niedzielę na rower, ale zaliczyłam glebę i wkurzona wróciłam po 7 km do domu z siniakami na tyłku i nodze.

Głowa do góry  :*

Ja jeżdżę na stacjonarnym, ale w niedzielę wybrałam się z mężem na spacer. Przeszłam 2600 kroków, ale już tak od połowy znowu zaczęłam odczuwać przeprost kolana. W domu posiedziałam i mi przeszło. Już sama nie wiem czy to sm.