22-03-2018, 15:18
Ja bardzo sobie chwalę Copaxone. Skutków ubocznych praktycznie nie ma, a do zastrzyków można się przyzwyczaić. Jak się je robiło codziennie, to teraz 3 razy w tygodniu to prawie nic. Kłułam się codziennie przez 3 lata, świątek, piątek i niedziela, nawet na lekarzach nie związanych z SM to robiło wrażenie. Jak przyszedł pierwszy dzień bez zastrzyku, to było mi bardzo dziwnie. Poza tym dochodzę teraz do wniosku, że zastrzyki to w sumie wygodna forma, bo tak czy inaczej lek się wchłonie. Nie trzeba się przejmować dietą, niestrawnościami, wymiotami, perypetiami z układem pokarmowym. Ciach i dawka do organizmu dostarczona. Ale to też oczywiście kwestia przyzwyczajenia.
Na pewno nie polecam Betaferonu. Jestem bardzo zdziwiona, że nasz nowy kolega Pucu uważa Betaferon za najmniejsze zło. Chyba mało który lek ma tak nieprzyjemne skutki uboczne. Brałam go przez prawie rok i wspominam to tragicznie. To, że nie pomagał, to jedno. Gorzej, że co drugi dzień cułam się, jakbym się zderzyła ze statkiem kosmicznym, a to w SM na pewno dobrze nie robi.
I jeszcze Wam powiem, dziewczyny, że macie wielkie szczęście, że tak sobie możecie wybierać leki. Kiedy zachorowałam w 2009 roku, to jedynym dostępnym lekiem był właśnie Betaferon. Pewnie dlatego lekarz tak długo się upierał, żeby go u mnie stosować, mimo że ewidentnie mi szkodził. Kiedy po tym roku z Betaferonem było już bardzo źle, to jedyną dostępną opcją był z kolei toksyczny Mitoksantron. Miałam wtedy 32 lata, nie wykluczałam zajścia w ciążę, ale kiedy zaczęłam brać Mitoksantron, mogłam się pożegnać z rozważaniem tej kwestii. Na szczęście macierzyństwo nigdy nie było dla mnie priorytetem i teraz, kiedy mam 40 lat, nie żałuję, że nie mam dzieci. Mój mąż odczuwał to podobnie. Natomiast zachowanie mojej sprawności i aktywności było dla mniei dla niego ważniejsze.
Na pewno nie polecam Betaferonu. Jestem bardzo zdziwiona, że nasz nowy kolega Pucu uważa Betaferon za najmniejsze zło. Chyba mało który lek ma tak nieprzyjemne skutki uboczne. Brałam go przez prawie rok i wspominam to tragicznie. To, że nie pomagał, to jedno. Gorzej, że co drugi dzień cułam się, jakbym się zderzyła ze statkiem kosmicznym, a to w SM na pewno dobrze nie robi.
I jeszcze Wam powiem, dziewczyny, że macie wielkie szczęście, że tak sobie możecie wybierać leki. Kiedy zachorowałam w 2009 roku, to jedynym dostępnym lekiem był właśnie Betaferon. Pewnie dlatego lekarz tak długo się upierał, żeby go u mnie stosować, mimo że ewidentnie mi szkodził. Kiedy po tym roku z Betaferonem było już bardzo źle, to jedyną dostępną opcją był z kolei toksyczny Mitoksantron. Miałam wtedy 32 lata, nie wykluczałam zajścia w ciążę, ale kiedy zaczęłam brać Mitoksantron, mogłam się pożegnać z rozważaniem tej kwestii. Na szczęście macierzyństwo nigdy nie było dla mnie priorytetem i teraz, kiedy mam 40 lat, nie żałuję, że nie mam dzieci. Mój mąż odczuwał to podobnie. Natomiast zachowanie mojej sprawności i aktywności było dla mniei dla niego ważniejsze.