(20-04-2016, 08:04)Monika napisał(a): naszła mnie myśl, że dość małą uwagę przykłada się do wsparcia psychologicznego w trakcie i po diagnozie. Tzn. zostawia się chorego z diagnozą, lekami (ew. bez leków i/lub miejscem na liście oczekujących na leczenie) - samemu sobie. Też macie takie wrażenie? Czy Wam ktoś proponował rozmowę z psychologiem po diagnozie?
Ja też nie miałem rozmowy z psychologiem jak byłem w szpitalu na diagnostyce. Później też nikt mi tego nie proponował, choć kilka razy było mi to potrzebne (tak oceniając na chłodno, z perspektywy czasu). Ciężkie były początku leczenia, przy rzutach też nastrój siadał (a jeden spowodował u mnie ogromne załamanie) - nigdy mi lekarz nie powiedział o możliwości skorzystania z psychologa w szpitalu ani nawet nie pytał jak się czuję psychicznie.