hej

[eattaetae]

Oj to przepraszam. Nie przeczytałam ze zrozumieniem. Jak dla mnie to jest taki lęk przed lękiem który może się wydarzyć. Nie jestem lekarzem, to jest tylko moje zdanie. Będąc na Twoim miejscu brnęłabym w tą nerwicę i depresję. Czasami jakieś zdarzenie z dzieciństwa odbija się na psychice w życiu dorosłym.  Tym bardziej, że każdy organizm jest inny. Każdy inaczej przechodzi chorobę. Może udaj się do dobrego psychologa.

Jestem pod opieką bardzo dobrego psychologa. Gdyby nie ta kobieta pewnie byłoby ze mną o wiele gorzej i tak jak wspomniałam - psychicznie jest ze mną okej. Gdybym była taka obolała jak teraz rok temu, prawdopodobnie ryczałabym codziennie i nawet nie próbowała czegoś z tym zrobić. A no właśnie ze skurczami, drętwieniem i bólem mam do czynienia od dziecka i później nie zwracałam na to uwagi, bo się do tego przyzwyczaiłam i uznałam to za "normalne". Teraz jednak czuje, że mój stan się pogarsza, wybudzają mnie bóle, rano nie mogę wstać, bo jestem cała odrętwiała i obolała, jakbym spała na kamieniach. W dodatku ten wzrok. Chciałabym, żeby to była tylko nerwica, czy depresja, ale nawet psychiatra na ostatniej wizycie powiedział, że nie mam jakieś głębokiej "fazy" i dotyczą mnie jedynie stany depresyjne, a nie ciągła choroba. To też dało mi trochę do myślenia. W sumie to pójdę do mojej psycholog i może z nią to przedyskutuje. Dzięki

---

I znów, napiszę to samo co piszę wszystkim, bo jest to dobra rada.

Znaleźć dobrego internistę który pracuje w szpitalu, położyć się na parę/naście dni i dojść do sedna. Po nitce do kłębka.

Jeżeli jesteś w okolic Gdańska - mogę polecić.

We wtorek wcisnęłam się do dobrej okulistki, jeśli potwierdzi moje obawy w związku z tym zapaleniem, to pewnie od razu udam się do szpitala, o ile sama mnie tam nie przekieruje. 

Mieszkałam w Gdańsku, ale przeprowadziłam się do Torunia, więc niestety nie mogę skorzystać :


Dziękuję za radę, faktycznie pomocna