25-04-2016, 21:59
Burza, rodzice na pewno się o Ciebie martwią. Nie każdy umie racjonalnie wyrazić troskę. Nie wiedzą jak pomóc, więc działają na oślep. Nie miej do nich o to żalu, spróbuj raczej wytłumaczyć, że ich zachowanie nie do końca Ci odpowiada. Rozmowa jest najepszym lekarstwem w takich sytuacjach.
Jeśli chodzi o znajomych - sama mówisz, że możesz być przewrażliwiona. Jeśli to sprawdzeni znajomi, to na pewno nie chcą Ci sprawić przykrości. A czy kimś innym warto się przejmować...? Poza tym, często jest tak, że ludzie zachowuję się dziwnie, jak się boją albo nie mają wiedzy. Albo po prostu nie wiedzą, czy bardziej potrzebujesz pocieszenia, traktowania Cię "jak zwykle" czy może czegoś jeszcze innego.
Powiem Ci, że ja od początku nie ukrywałam, że jestem chora. Kilka znajomości się wykruszyło, ale widać, że nie były nic warte. Ale 95% ludzi naprawdę zachowało się super. Dalej są dla mnie tacy, jak byli, a z drugiej strony - np. jak gorzej się czuję - potrafią być bardzo empatyczni i troskliwi. Nikt nie traktuje mnie źle przez chorobą, nikt się nade mną nie lituję, a jednocześnie - nikt nie dziwi się, jak mam gorszy dzień czy rzut, tak jak teraz.
Jeśli chodzi o znajomych - sama mówisz, że możesz być przewrażliwiona. Jeśli to sprawdzeni znajomi, to na pewno nie chcą Ci sprawić przykrości. A czy kimś innym warto się przejmować...? Poza tym, często jest tak, że ludzie zachowuję się dziwnie, jak się boją albo nie mają wiedzy. Albo po prostu nie wiedzą, czy bardziej potrzebujesz pocieszenia, traktowania Cię "jak zwykle" czy może czegoś jeszcze innego.
Powiem Ci, że ja od początku nie ukrywałam, że jestem chora. Kilka znajomości się wykruszyło, ale widać, że nie były nic warte. Ale 95% ludzi naprawdę zachowało się super. Dalej są dla mnie tacy, jak byli, a z drugiej strony - np. jak gorzej się czuję - potrafią być bardzo empatyczni i troskliwi. Nikt nie traktuje mnie źle przez chorobą, nikt się nade mną nie lituję, a jednocześnie - nikt nie dziwi się, jak mam gorszy dzień czy rzut, tak jak teraz.