SM a nowa miłość

[Areliee]

Mysle, Klaudia, ze poruszylas bardzo wazna kwestie. "Mamy zupelnie ibbe podejscie do swojej choroby, niz inni ludzie". Nie tylko dlatego, ze to nasza codziennosc, ale i mamy wieksza wiedze, zrozumienie, co sie wlasciwie dzieje. Mam wrazenie, ze swiadomosc w spoleczenstwie jest bardzo niska, a wiadomo, ze to, co nieznane, wzbudza strach i niepokoj. Zwlaszcza ze "stwardnienie rozsiane" z reguly przywoluje skojarzenia "to ta choroba, co sie jezdzi na wozku?". I jesli ktos nie zada sobie trudu, by dowiedziec sie wiecej, zrozumiec o co wlasciwie chodzi, to to brzmi strasznie. Tym bardziej, ze dopiero kilka lat temu ruszyly jakies kampanie spoleczne nt. Tego, ze z SM tez da sie zyc. Ja, jak uslyszalam diagnoze, to mi przed oczami stanela sasiadka, ktora jezdzila na wozku, nie potrafila juz mowic i byla zupelnie niesamodzielna... Oczywiscie, teraz wiem i rozumiem wiecej i inaczej na to patrze. Ale pierwsze skojarzenia? Brr, nieprzyjemne.
I nie, Reni, choroba nie uczynila Cie inna osoba, inna kobieta, oczywiscie, ze nie. Ale mysle, niestety, ze zmienila sposob postrzegania nas przez wiekszosc spoleczenstwa - nie wszystkich!, ale jednak wiekszosc.
Dlatego ja mam taka mala prywatna misje, by zwiekszyc swiadomosc w tej materii i pokazac, ze to tylko choroba, nie jakis wstydliwy wyrok.

I ogolnie popieram, warto mowic od razu. To nie aids, ze sobie nadybalismy tego przez glupie wlasne bledy. Przyszlo i jest. Odpowiedni ludzie sie nie odwroca. A na innych i tak szkoda czasu.
Glowa do gory, Reni, wiosna idzie, swiat bedzie nieco bardziej kolorowy.