mam dosyć

[Iris]

To jest nowa, trudna sytuacja dla was obojga. Na początku to jest takie lekkie niedowierzanie. Niby znasz diagnozę, przyjmujesz to do wiadomości, zdajesz sobie sprawę, zaczynasz czytać o konsekwencjach zdrowotnych choroby i myślisz sobie "Nie no, nie może być przecież aż tak źle. Ze mną będzie inaczej". I wtedy zaczyna się przeszukiwanie Internetu: cudowne diety, modlitwy do Św. Kunegundy (bez obrazy osób wierzących), terapie światłem, cieniem, wrzątkiem, energią z Kosmosu, czy artykuły w stylu "Jak pokonać SM bez leków" ... I tak zaczynasz to wszystko czytać i wierzyć z nadzieją jak ten tonący, który chwytał się brzytwy   Do tego dochodzą jeszcze pierdyliardy suplementów, które zaczynasz łykać, bo przecież "w końcu coś musi działać skoro tak napisali" 
Kiedy do mnie dzwoniła moja siostra i kolejny raz wspominała o jakiejś cudownej diecie czy eliminacji niektórych produktów to momentami myślałam, że krew mnie zaleje ...   A ona chciała dobrze. Ale czasem taka troska daje odwrotny efekt. A nawiązanie do niepełnosprawności i rozstania to nic innego, jak świadomość, że stanie się dla Ciebie ciężarem i ta świadomość wywołuje w nim poczucie bezradności, a co za tym idzie - złość i niestety agresję  . 
Myślę, że psycholog ta dobra pomoc w uporaniu się z własnymi emocjami, ale nic na siłę. Twój mąż musi tego chcieć.

Nawet nie wiesz jak bardzo opisałaś mojego męża. Oczywiście suplementy u nas już mają osobną szafkę w kuchni (ale o ile uważam, że te suplementy raczej mu nie zaszkodzą tak ta dieta ma realny wpływ na jego zdrowie i widzę to jako osoba trzecia). W jego przypadku brat oraz rodzice sieją panikę, co chwilę dzwonią z nowymi rewelacyjnymi ziołami, grzybami, wodami, szamanami.... Przed chwilą pod wpływem impulsu znowu powiedziałam mu, że musi iść do psychologa oraz psychiatry i co ciekawe ku mojemu zdziwieniu usłyszałam, że też się nad tym zastanawia. Uważam jednak, że jest bardzo zaślepiony i zastanawia się nad tym z zupełnie innych powodów niż te, które ja widzę. Może spróbuję pociągnąć ten temat dalej i spróbuję być bardziej stanowcza. Nie chcę patrzeć na to jak niszczy sobie zdrowie a znów po 25 latach przyjaźni i 7 latach małżeństwa nigdy po tym człowieku nie spodziewałam się, że będzie w stanie tak zgłupieć. Rozumiem jednak, że ze strachu ludzie posuwają się do takich czynów i staram się to jakoś racjonalnie i ze spokojem sobie tłumaczyć

U Was widać, że rodzina męża robi bardzo złą robotę. Wierzą w jakieś szamaństwa, a on wierzy im i wydaje mu się, że to oni chcą dla niego lepiej niż Ty, choć w rzeczywistości jest odwrotnie.
Dobrze, że zastanawia się nad pomocą psychiatry lub psychologa, bo to znaczy, że dostrzega problem. 
Sprawiasz wrażenie bardzo zrównoważonej osoby, więc na pewno będziesz ogromnym wsparciem dla męża, jeśli tylko poukłada swoje emocje i Ci na to pozwoli - w tym właśnie może pomóc terapia.