Miłość a SM

[Krzysiu95]

Ja tam w miłość nie wierzę. Nigdy nikogo nie miałem. Zawsze byłem sam, jestem sam i będę sam. Tym bardziej z chorobą, choć łagodną póki co.
Ale życzę szczęścia. Kobiety mają troszkę łatwiej, bo to One wybierają.

MarcinS ja w milosc kiedys wierzylam, ale mialam poczucie, ze i tak na nia nie zasluguje. Ze mnie i tak nikt nie pokocha, ze i tak mnie nikt 'nie bedzie chcial', ze nie jestem warta kochania ani akceptacji - z domu to wynioslam i tez to przekonanie ze na milosc musze sobie zasluzyc/zapracowac.

Kobiety tez mysle podobnie - ze maja rzeczywiscie latwiej bo jednak to do mezczyzn (tak stereotypowo) nalezy ten pierwszy krok by zainicjowac spotkanie/rozmowe.

Miłość nie jest nagrodą za bycie zdrowym, wygodnym albo „bezproblemowym”.
To nie jest system punktowy:
– zdrowa = kochana
– chora = mniej warta
Bo wtedy:

• ludzie po wypadkach,
  
• z depresją,
  
• z SM,
  
• po nowotworach,
  
• po traumach
  

byliby „naturalnie” niekochani. A to się po prostu nie zgadza z rzeczywistością.