Witam wszystkich cieplutko. Chciałam się, że tak powiem przedstawić. Mam 20 lat i niedawno, bo na przełomie 2019\2020 miałam pierwszy rzut SM. Było to pozagałkowe zapalenie nerwu wzrokowego, wylądowałam na oddziale okulistycznym, sterydy, dla pewności rezonans, no i bum liczne zmiany w mózgu. Neurolog mówi, że to wcale nie oznacza SM, do domu. Od tego czasu czułam się ogólnie źle, bóle kończyn, większa męczliwość itd. No ale to przecież nie SM. Przyszła epidemia, wizyta kontrolna u neurologa i rezonans poważnie się przesunęły. No, ale przyszła kontrolna wizyta, szok to SM, natychmiast do szpitala na oddział neurologiczny. Na oddziale lekarze "No pani mi nie za bardzo wygląda SM-owo". Byłam bardzo zagubiona, jeden mówi to SM, a inny no nie za bardzo. No, ale wizyta kontrola u okulisty i punkcja lędźwiowa (wyniki po trzech tygodniach i wyszły podwyższone parametry), do domu. Zero informacji o tym jak powinnam się teraz zachowywać, czego unikać, a co powinnam wprowadzić w życie, jedyny doradca to Internet i inni chorzy. Teraz, walka o program lekowy. Kolejny rezonans, nowa zmiana w mózgu i odcinku szyjnym kręgosłupa (nie wiem, jak wygląda sytuacja w całym kręgosłupie).
Taka to moja historia w ujęciu kilku zdań.
Uczę się życia z SM, uczę się jak żyć z wyzwaniami jakie mi stawia.
Miło mi was poznać i cieszę się, że mogę dzielić się z wami tym co mam.
Kłaniam się nisko
Taka to moja historia w ujęciu kilku zdań.
Uczę się życia z SM, uczę się jak żyć z wyzwaniami jakie mi stawia.
Miło mi was poznać i cieszę się, że mogę dzielić się z wami tym co mam.
Kłaniam się nisko