NIEpotwierdzona...

[yasmina]

SM pojawiło się w moim życiu już wiele lat temu. Na poważnie w 2009 roku, kiedy straciłam widzenie w prawym oku.
Już wcześniej miałam pozagałkowe zapalenie NW, ale albo tego nie zdiagnozowano jak trzeba, albo ukryto przede mną tę diagnozę.
Robię co roku kontrolny rezonans, zmiany demielinizacyjne są, dochodzą nowe, ale bez spektakularnych zmian. W tym roku jednak wyszły dodatkowe w odcinku szyjnym i jutro idę na punkcję. Dr Rusek, który mnie prowadzi nie postawił mi ostatecznej diagnozy. Ponoć teraz kryteria są inne i właśnie zmiany w MR plus prążki w płynie już jednoznacznie o SM świadczą.
Będę wdzięczna za informacje praktyczne dotyczące punkcji, bądź linki. Planuję wpaść jutro do szpitala, dać się dziabnąć, poleżeć plackiem 12h i wyjść. Jest opcja na taką wersję?
Dziękuję z góry za pomoc i wszystkiego najpiękniejszego dla Was wszystkich!
Magda

Hej Magda, w temacie punkcji wszystko zależy od szpitala. Mnie przyjęli na oddział, bo podawali solu, w międzyczasie zrobili punkcję i kazali  leżeć
2 godz., a że czułam się dobrze to wstałam, zrobiłam sobie kawę...
Jazda zaczęła się na drugi dzień - ból głowy, a po powrocie do domu 2 tygodnie leżenia w domu z bólem i osłabieniem, ale prążków nie mam, a sm i tak stwierdzone. Wydaje mi się, że wiek już nie ma znaczenia, ja miałam 52 lata, ale mam swoją teorię na ten temat - po prostu mój organizm jest już na tyle stary, że sm nie ma już tu czego szukać . Miałam tylko 2 rzuty w ciągu 8 lat . Na leczenie też się nie załapałam, ale nie wiem czy bym się zdecydowała, więc nie rozpaczam, mam swój sposób na tego "lokatora"
Życzę zdrowia

Yasmina, a jaki masz sposób?

Przypuszczam, że każdy z nas znalazł sposób, żeby sobie jakoś radzić. Zależy to pewnie od stopnia zaawansowania dolegliwości/tak to nazywam/, sytuacji rodzinnej, społecznej itd. Mój na pewno nie jest jakiś wyjątkowy - po prostu walczę, każdego dnia, nigdy nie uroniłam łzy i nie pytałam dlaczego ja?, bo dlaczego nie? Nie użalam się nad sobą i zakazałam moim znajomym i rodzinie rozmowy na ten temat. Nie miałam problemów z powiedzeniem o tym moim pracownikom i przyjaciołom z klubu motocyklowego, to ułatwia, nie zadają przynajmniej pytań, np. dlaczego nie pójdę na długi spacer. Żyję jak dotychczas, cieszę się każdym dniem, nauczyłam się odpuszczać sobie - nic na siłę. Może też dlatego, że z natury jestem optymistką. Robimy z mężem plany, realizujemy je, tak jakbym była zupełnie zdrowa. W tym roku przejechaliśmy 6.600km na motorze po Włoszech, sm nie miało szans, żeby mnie dogonić . Oprócz takiego zażywam suplementy.
I najważniejsze - unikam głupich i toksycznych ludzi, jak mi coś nie pasuje zostawiam to. I co najciekawsze rok temu kontrolny MRI wykazało regresję zmian . Ot, taki to sposób, żeby trzymać jak najdalej od siebie tę gadzinę. 
Pozdrawiam