12-05-2017, 11:03
Witaj Jasiu-Krzyśku
Ja również jestem pod wielkim wrażeniem Twojej relacji. Dużo przeszedłeś, dopiero 2 lata, a już choroba nieźle przeczołgała Cię po błocie. Sam już wiesz, że nasza choroba to sinusoida: raz jesteśmy na dnie, a potem znowu żyjemy jak gdyby nigdy ni, a potem znów spadamy, a potem znów się podnosimy itd. Taki urok esemu. Oczywiście ciężko to znieść i dlatego większość z nas jest pod opieką psychiatry, co Tobie także doradzam. Tym bardziej, że Twojej sytuacji na pewno nie ułatwia młody wiek, kiedy ciągle przechodzi się jakieś istotne etapy w życiu (matura, studia, praca, związki itd). Ja zachorowałam po 30-stce, byłam już od kilku lat szczęśliwą mężatką, właśnie obroniłam doktorat, dostałam nową pracę... i mogłam już sobie spokojnie chorować. Kiedyś w szpitalu spotkałam dziewczynę w Twoim wieku i pomyślałam, że ona to dopiero ma pod górkę...
Sprawiasz jednak wrażenie osoby bardzo dojrzałej. Wiem, co mówię, bo co roku mam do czynienia ze studentami I roku, czyli właśnie 19-latkami i widzę, że to są dzieci, większość z nich mogłaby bawić się misiami. Twoja wypowiedź - pomijając już niewesołe meritum - jest tak poukładana, tak spójna, tak ładnie napisana, że musi to budzić wielkie uznanie. Rozważ może pisanie bloga. Masz dryg do pisania, aż chce się to czytać. Sama też piszę bloga, zaczęłam po diagnoizie i wiem, że na początku to bardzo pomaga psychicznie poukładać sobie życie w nowej sytuacji.
W każdym razie - powodzenia na przyszłość!
Ja również jestem pod wielkim wrażeniem Twojej relacji. Dużo przeszedłeś, dopiero 2 lata, a już choroba nieźle przeczołgała Cię po błocie. Sam już wiesz, że nasza choroba to sinusoida: raz jesteśmy na dnie, a potem znowu żyjemy jak gdyby nigdy ni, a potem znów spadamy, a potem znów się podnosimy itd. Taki urok esemu. Oczywiście ciężko to znieść i dlatego większość z nas jest pod opieką psychiatry, co Tobie także doradzam. Tym bardziej, że Twojej sytuacji na pewno nie ułatwia młody wiek, kiedy ciągle przechodzi się jakieś istotne etapy w życiu (matura, studia, praca, związki itd). Ja zachorowałam po 30-stce, byłam już od kilku lat szczęśliwą mężatką, właśnie obroniłam doktorat, dostałam nową pracę... i mogłam już sobie spokojnie chorować. Kiedyś w szpitalu spotkałam dziewczynę w Twoim wieku i pomyślałam, że ona to dopiero ma pod górkę...
Sprawiasz jednak wrażenie osoby bardzo dojrzałej. Wiem, co mówię, bo co roku mam do czynienia ze studentami I roku, czyli właśnie 19-latkami i widzę, że to są dzieci, większość z nich mogłaby bawić się misiami. Twoja wypowiedź - pomijając już niewesołe meritum - jest tak poukładana, tak spójna, tak ładnie napisana, że musi to budzić wielkie uznanie. Rozważ może pisanie bloga. Masz dryg do pisania, aż chce się to czytać. Sama też piszę bloga, zaczęłam po diagnoizie i wiem, że na początku to bardzo pomaga psychicznie poukładać sobie życie w nowej sytuacji.
W każdym razie - powodzenia na przyszłość!