31-07-2024, 13:48
Cześć! Myślę, że każdy boi się jutra... ja też przestałem zwracać uwagę na objawy SM, parestazje kończy dolnych towarzysza mi non stop od jakiś 3-4 lat w pewnym momencie życia zaczynałem się zastanawiać nad dalsza egzystencja jaki to ma sens(mocny epizod depresyjny), ale jeśli postarasz się zaakceptować sytuację w której się znajdujesz myślę, że będzie to łatwiejsze bo przecież każdy na coś choruje. Wielu ludzi zmaga się z chorobami. Nie ma ludzi zdrowych są tylko niezdiagnozowani. W najgorszym momencie życia również poznałem super dziewczynę (obecnie narzeczona) której od razu powiedziałem, że życie że mną nie będzie łatwe i cudowne, bo tak jak mówisz od wizyty do wizyty, wakacje też ciężko znaleźć bo temperatura nasila mi wszystko..., Szukamy sobie jakiegoś hobby też wiecznie jestem zmęczony nic mi się nie chce. Fakt pracuje dużo godzin czasami 260 czasami 190, ale zmiany po 14h więc zostaje też sporo wolnego czasu. W tym roku padła decyzja o zakupie rowerów i tak sobie jeździmy póki mogę jeszcze jeździć ?, od października już postanowione, że zacznę też chodzić na siłownię zgubić trochę brzuszka, pamiętaj, że to w twojej głowie są ograniczenia i ty je musisz przełamać. Wiem, że wieczne zmęczenie jest ciężkie i czasami mam też takie dni, że nie wstanę z łóżka ale trzeba iść do przodu! Bo kto jak nie my! A co do przyznawania się do choroby pracodawcy to u mnie nie wie i raczej się nie dowie, uważam że jeśli wszystko robię dobrze i mam czas na lekarzy to nie ma sensu mu o tym opowiadać. Słowem zakończenia nie myśl co będzie za 10 lat bo równie dobrze można iść ulica i cegła spadnie z dachu. Żyj chwila, ciesz się życiem, staraj się wykorzystać czas sprawności najlepiej jak potrafisz, po prostu rób to co kochasz a życie będzie piękniejsze.