Konga ja mam gorsze i lepsze dni i gorsze i lepsze tygodnie ... zdrowym ludziom czy tym z lzejszymi chorobami zazdroszcze braku napiecia psychicznego (nie wiem jak to nazwac), bo pamietam jak to bylo przed diagnoza i pamietam te 'wolnosc umyslu' ktorej wtedy nie docenialam bo byla dla mnie czyms naturalnym. Jednak mimo choroby nadal przejmuje sie blahymi rzeczami.
Obecnie mam w sobie lek przed przyszloscia, nie jest to lek ktory mnie paralizuje czy niszczy moja codziennosc, ale jest ze mna. SM mnie bardzo zmienilo na glebokim poziomie - funkcjonuje 'normalnie' ale jestem innym czlowiekiem. Cos we mnie umarlo wraz z diagnoza.
Chodze na silownie prawie codziennie - czasami mam sile pocwiczyc 20 min, czasami 30 min, jak nie mam sily to nic nie robie, jak mam sile a mi sie nie chce wychodzic to robie np. 10 min streeching'u w domu. Mysle, ze najwazniejsze w naszej chorobie jest to by nie narzucac sobie presji - zawsze nawet 10 min spaceru czy 5 min cwiczen jest lepsze niz nic.
Pamietam czas ze nawet meczylo mnie pojscie do sklepu, przejscie na druga strone ulicy bylo wyzwaniem, szlam na silownie gdzie moj maz mnie motywowal do cwiczen, a ja jak na spuszczonym powietrzu - stalam na biezni i nic nie robilam po czym wracalam do domu. Pamietam czas kiedy nawet rano nie bylam w stanie umyc zebow (ok. 10 - 15 min stalam nad umywalka by to zrobic), nie mialam sily zrobic makijazu, umyc wlosow i jechalam do pracy na 0 % baterii - do tej pory nie wiem nawet jak, bo bylo to juz polaczenie SM i depresji. Nie mozemy sie porownywac bo kazdego SM wyglada inaczej, ale moze ten Twoj gorszy czas niemocy fizycznej tez minie. Zycze Tobie tego.
Tez mam 37 lat.
Obecnie mam w sobie lek przed przyszloscia, nie jest to lek ktory mnie paralizuje czy niszczy moja codziennosc, ale jest ze mna. SM mnie bardzo zmienilo na glebokim poziomie - funkcjonuje 'normalnie' ale jestem innym czlowiekiem. Cos we mnie umarlo wraz z diagnoza.
Chodze na silownie prawie codziennie - czasami mam sile pocwiczyc 20 min, czasami 30 min, jak nie mam sily to nic nie robie, jak mam sile a mi sie nie chce wychodzic to robie np. 10 min streeching'u w domu. Mysle, ze najwazniejsze w naszej chorobie jest to by nie narzucac sobie presji - zawsze nawet 10 min spaceru czy 5 min cwiczen jest lepsze niz nic.
Pamietam czas ze nawet meczylo mnie pojscie do sklepu, przejscie na druga strone ulicy bylo wyzwaniem, szlam na silownie gdzie moj maz mnie motywowal do cwiczen, a ja jak na spuszczonym powietrzu - stalam na biezni i nic nie robilam po czym wracalam do domu. Pamietam czas kiedy nawet rano nie bylam w stanie umyc zebow (ok. 10 - 15 min stalam nad umywalka by to zrobic), nie mialam sily zrobic makijazu, umyc wlosow i jechalam do pracy na 0 % baterii - do tej pory nie wiem nawet jak, bo bylo to juz polaczenie SM i depresji. Nie mozemy sie porownywac bo kazdego SM wyglada inaczej, ale moze ten Twoj gorszy czas niemocy fizycznej tez minie. Zycze Tobie tego.
Tez mam 37 lat.