04-02-2026, 19:06
Wllodek, dziewczyna musi sama się pogodzić z tym co ją spotkało. Nie dziwię się, że nie chce rozmawiać, odsuwa to od siebie, bo najpierw sama musi poukładać to sobie w głowie, pogodzić się, a przede wszystkim zacząć walczyć o siebie. Psychiatra jak najbardziej jest w stanie pomóc, ale ona musi chcieć takiej pomocy, nic na siłę, bo jeszcze bardziej się zamknie. Ma szczęście, że już jest w programie lekowym.
U mnie w marcu minie 12 lat, bez leczenia i pamiętam, że po diagnozie też nie chciałam o tym rozmawiać. Cała rodzina szalała ze strachu oprócz mnie i ciągle pytali o samopoczucie, aż im tego zakazałam.
Myślę, że potrzebny jest jej spokój, taki, jaki miała przed diagnozą, pozwólcie jej zaakceptować rzeczywistość.
Dobrze by było, gdyby zajrzała na nasze forum, poczytała, jak żyjemy, jak dostosowaliśmy nasze życie do choroby, że to nie koniec świata, że możemy spełniać marzenia...
U mnie w marcu minie 12 lat, bez leczenia i pamiętam, że po diagnozie też nie chciałam o tym rozmawiać. Cała rodzina szalała ze strachu oprócz mnie i ciągle pytali o samopoczucie, aż im tego zakazałam.
Myślę, że potrzebny jest jej spokój, taki, jaki miała przed diagnozą, pozwólcie jej zaakceptować rzeczywistość.
Dobrze by było, gdyby zajrzała na nasze forum, poczytała, jak żyjemy, jak dostosowaliśmy nasze życie do choroby, że to nie koniec świata, że możemy spełniać marzenia...