Nie mam rodzeństwa, więc taka troska o brata / siostrę jest mi osobiście nieznana, ale chwyta mnie za serce. To musi być niesamowite czuć z kimś taką więź.
Ale tak myślę z punktu widzenia osoby chorej, że nie chciałabym, żeby ktoś bliski tak się zadręczał moją chorobą. Nie chciałabym, żeby pytał się mnie co chwila, jak się czuję i powtarzał mi, jak bardzo się o mnie martwi. A już najbardziej nie chciałabym uspokajać tej osoby, że nie wybieram się na wózek. To jest moja choroba, nikt jej za mnie nie przeżyje. Fajnie móc liczyć na kogoś, ale nie jest fajnie, jak ktoś z tą troską i chęcią pomocy wchodzi na głowę.
Myślę, że najlepsze, co możesz zrobić, to być obok, zapewnić, że brat może zwrócić się do Ciebie, jeśli będzie tego potrzebował. Ale nic ponadto. Zgłębiasz swoją wiedzę o SM i super, ale to on musi sam najpierw uporać się z faktem swojej choroby i ogarnąć swoje życie. Jeśli poprosi Cię o pomoc, to mu ją daj, ale nie narzucaj się. Hela ma rację: to jego samopoczucie jest teraz najważniejsze, a Twoje zamartwianie się może mu tylko przeszkadzać. A swoją drogą, to jak on sobie radzi, bo nic o tym nie pisałaś?
To takie moje przemyślenia. Jednak jak już pisałam, jestem jedynaczką i wypowiadam się trochę jak ślepy o kolorach. Jeśli to, co napisałam, jest Twoim zdaniem niemądre albo jakoś Cię tym uraziłam, to przepraszam.
Ale tak myślę z punktu widzenia osoby chorej, że nie chciałabym, żeby ktoś bliski tak się zadręczał moją chorobą. Nie chciałabym, żeby pytał się mnie co chwila, jak się czuję i powtarzał mi, jak bardzo się o mnie martwi. A już najbardziej nie chciałabym uspokajać tej osoby, że nie wybieram się na wózek. To jest moja choroba, nikt jej za mnie nie przeżyje. Fajnie móc liczyć na kogoś, ale nie jest fajnie, jak ktoś z tą troską i chęcią pomocy wchodzi na głowę.
Myślę, że najlepsze, co możesz zrobić, to być obok, zapewnić, że brat może zwrócić się do Ciebie, jeśli będzie tego potrzebował. Ale nic ponadto. Zgłębiasz swoją wiedzę o SM i super, ale to on musi sam najpierw uporać się z faktem swojej choroby i ogarnąć swoje życie. Jeśli poprosi Cię o pomoc, to mu ją daj, ale nie narzucaj się. Hela ma rację: to jego samopoczucie jest teraz najważniejsze, a Twoje zamartwianie się może mu tylko przeszkadzać. A swoją drogą, to jak on sobie radzi, bo nic o tym nie pisałaś?
To takie moje przemyślenia. Jednak jak już pisałam, jestem jedynaczką i wypowiadam się trochę jak ślepy o kolorach. Jeśli to, co napisałam, jest Twoim zdaniem niemądre albo jakoś Cię tym uraziłam, to przepraszam.