17-06-2026, 13:59
Dzięki, dzięki.
Nie po to wstępuję na forum by z niego uciekać w prywatę
Rzuciłem okiem na wypowiedzi Lessero na forum i dostrzegłem pewien system odpowiedzi. Spokojna głowa. Każda rozmowa jest mile widziana. Jestem otwartym na poglądy człowiekiem
Hejka Akinom. Wg wizji i statystyk to powinienem być już na rencie. Nie przejmuje się nimi i żyję normalnie. Tyle ile życie daje, tyle trzeba wykorzystać. Nie przeskoczymy niektórych rzeczy i jestem tego świadom. Tak jak pisałem w pierwszym poście, to nie wyrok na mnie padł. To ja poszedłem do lekarza i go wystraszyłem
Ale mam też wspaniałe wieści. Rok borykania się z lekarzami w jednym szpitalu i zacząłem szukać pomocy gdzie indziej. Wczoraj zdobyłem skierowanie, a dziś już pani z sekretariatu umówiła mnie na wizytę za tydzień na oddziale.
Ponadto od wczoraj zawroty głowy minęły (po 3 tygodniach) i czuję się wspaniale.
To co mi dała diagnoza SM to nie wyrok. To w końcu była ulga. Bo dała zrozumienie wielu procesów które mnie trawiły przez lata. Poczucie gorszym od innych bo nie ma się siły, bo ma się podły nastrój, bo ciężko jest wstać z łóżka, zostały zastąpione zdrowym zrozumieniem, że dzisiaj nie muszę, że to jasne że świat poczeka i się nie zawali jeśli dziś czegoś nie zrobię. I nie muszę przy tym nikomu mówić że mam SM. Po prostu sam dla siebie zyskałem więcej akceptacji.
Nie po to wstępuję na forum by z niego uciekać w prywatę
Rzuciłem okiem na wypowiedzi Lessero na forum i dostrzegłem pewien system odpowiedzi. Spokojna głowa. Każda rozmowa jest mile widziana. Jestem otwartym na poglądy człowiekiem
Hejka Akinom. Wg wizji i statystyk to powinienem być już na rencie. Nie przejmuje się nimi i żyję normalnie. Tyle ile życie daje, tyle trzeba wykorzystać. Nie przeskoczymy niektórych rzeczy i jestem tego świadom. Tak jak pisałem w pierwszym poście, to nie wyrok na mnie padł. To ja poszedłem do lekarza i go wystraszyłem
Ale mam też wspaniałe wieści. Rok borykania się z lekarzami w jednym szpitalu i zacząłem szukać pomocy gdzie indziej. Wczoraj zdobyłem skierowanie, a dziś już pani z sekretariatu umówiła mnie na wizytę za tydzień na oddziale.
Ponadto od wczoraj zawroty głowy minęły (po 3 tygodniach) i czuję się wspaniale.
To co mi dała diagnoza SM to nie wyrok. To w końcu była ulga. Bo dała zrozumienie wielu procesów które mnie trawiły przez lata. Poczucie gorszym od innych bo nie ma się siły, bo ma się podły nastrój, bo ciężko jest wstać z łóżka, zostały zastąpione zdrowym zrozumieniem, że dzisiaj nie muszę, że to jasne że świat poczeka i się nie zawali jeśli dziś czegoś nie zrobię. I nie muszę przy tym nikomu mówić że mam SM. Po prostu sam dla siebie zyskałem więcej akceptacji.