Coraz więcej mówi się o niedoborze witamy D i jego opłakanych skutkach dla zdrowia. Także w kontekście powstawania SM i jego przebiegu. Jakie Wy macie doświadczenia w tym względzie? 

Ja zainteresowałam się tematem zaraz po diagnozie. W pierwszym badaniu - okazało się, że mam ogromny niedobór (jak chyba większość osób w Polsce, które nie zażywają tej witaminy). Mój wynik wówczas to 6 nmol/l - przy normie od ok 40 nmol/l. Po niecałym roku regularnej suplementacji - powtórzyłam badanie. Wówczas poziom witaminy sięgnął 45 nmol/l. Od tamtego czasu z witaminą D jest różnie - tzn. nie przyjmuje jej regularnie, ale okresowo biorę większe dawki. Ostatnio zrobiłam kolejne badanie - po pond 2 latach. Mimo braku regularności - poziom witaminy utrzymuje się na poziomie 45 nmol/l. Wynik jest więc w normie. Zastanawiam się jednak, czy nie powinnam postarać się o podwyższenie poziomu D3 we krwi, tj. zażywać większe dawki lub bardziej regularnie. Słyszałam, że osoby chore na SM powinny starać się utrzymywać wynik w górnej granicy normy (poziom ok 100 nmol/l). 
Jakie Wy macie wyniki i jakie dawki witaminy przyjmujecie? (jeśli w ogóle suplementujecie tę witaminę)

hej wszystkim
mam na imię Alicja, tematem SM interesuję się z uwagi na mojego partnera który choruje na SM od 10 lat. Mam nadzieję, że spotkam tu podobne osoby. 
Do zobaczenia na forum

Moj pierwszy rzut to byly silne zawroty glowy z mdlosciami i zaslabnieciem. Do tego bardzo dziwnie mi sie chodzilo. Nogi byly takie jakbym je przetrenowala a nie cwiczylam wogole.  Z zawrotami meczylam sie pol roku a nogi wrocily do normy po okolo miesiacu. Zawroty niestety potem powracaly, nogi daly sie we znaki w pozniejszym okresie. A jak bylo u Was?

Polecam portal:  http://www.neurologia.com.pl/index.php/w...ol-15-no-3

Wszystkie artykuły (w tym archiwum) można pobierać  w całości w pdf.

Witajcie,
Moja historia trwa wiele lat, diagnozę SM postawiono w 2014/2015 roku.
Pozdrawiam

Forum dopiero raczkuje, dlatego nie wszystko jest tu (jeszcze  ) idealne. Chcemy jednak, żeby stało się fajnym miejscem, które będzie skupiać Chorych i osoby im bliskie, a także tych, którzy dopiero są w trakcie diagnozy. Mamy też nadzieję na współpracę z ekspertami, którzy podzielą się tu swoją wiedzą nt. różnych aspektów SM (neurolodzy, psycholodzy, logopedzi, rehabilitanci itp).
Jeśli coś na forum jest nie takie, jak być powinno albo może macie pomysł co zrobić, żeby być lepsze - zachęcam do zamieszania uwag.

Mam na imię Joanna. Na stwardnienie rozsiane choruję od 28 roku życia, obecnie mam 32 lata. Od roku leczę się lekiem o nazwie Avonex. Pomimo czasami gorszych okresów, żyję i funkcjonuję normalnie. W odpowiednim dziale opisze mój początek choroby. Na dzień dzisiejszy jestem aktywna zawodowo i prywatnie. Grunt to pozytywne myślenie. Chorobę traktuje nie jako wyrok ale jako kolejną przeszkodę do pokonania. Dużo osób ma jakieś problemy zdrowotne, jeden ma cukrzyce, inny nadciśnienie, a ja mam SM.

Cześć, 
Mam na imię Monika, mam 28 lat. Na stwardnienie rozsiane choruję od 2012 roku. 
Na początku, przez ponad 2 lata, leczyłam się Avonexem. Obecnie - stosuję Copaxone. Rzut, po którym zostałam zdiagnozowana wiązał się głównie z zaburzeniami mowy. Do tego doszły kłopoty ze wzrokiem i prawą stroną ciała. Kolejne zaostrzenia w dużej mierze wiążą się u mnie z powrotem tamtych objawów.