U mnie najcięższy rzut, ten przy którym wykryto SM, wiązał się z zaburzeniami mowy. Łączyło się to też z innymi objawami, ale właśnie zaburzenia mowy najbadziej mi przeszkadzały. I to one zaniepokoiły lekarzy.
Na szczęście - w dużej mierze zaburzenia cofnęły się po sterydach, którymi byłam leczona podczas pobytu w szpitalu. A nad tym, co cofnąć się nie chciało - pracowałam później z neurologopedą. Generalnie teraz jest ok, ale przy zmęczeni lub stresie - czuję czasem problemy z mówieniem (nawet nie przy okazji rzutów, ale po prostu - w słabsze dni, podczas infekcji itp.)
Swoją drogą - prawie każdy kolejne zaostrzenie czy rzut wiążą się z tymi objawami z pierwszego. Np. wówczas objawy dotyczyły kończyn prawych. I teraz gdy coś się dzieje - to zazwyczaj po prawej stronie. Problem za pierwszym razem był z lewym okiem - i to lewe wraca w kolejnych zaostrzeniach. Też widzicie u siebie taką zbieżność?

Miałam podawany ten lek w kroplówkach. Było ich 5. Rzut się cofnął dosyć szybko aczkolwiek skutki uboczne dały mi się we znaki jeszcze przez jakiś czas. Napuchłam bo zatrzymała się woda w organizmie oraz nie moglam spać przez kilka dni chociaż byłam bardzo zmęczona.

Od roku biorę lek o nazwie Avonex. Miałam duże obawy co do leczenia ale się w końcu przekonałam i nie żałuję. Jedynie co mi przeszkadza to to, że coraz bardziej nie mogę patrzeć się na igły i to ze na następny dzień jestem zmęczona i nie mam tyle siły, co normalnie. Na szczęście, to mija na następny dzien. Czy ktoś jeszcze z Was bierze ten lek? Jakie macie skutki uboczne?

Coraz więcej mówi się o niedoborze witamy D i jego opłakanych skutkach dla zdrowia. Także w kontekście powstawania SM i jego przebiegu. Jakie Wy macie doświadczenia w tym względzie? 

Ja zainteresowałam się tematem zaraz po diagnozie. W pierwszym badaniu - okazało się, że mam ogromny niedobór (jak chyba większość osób w Polsce, które nie zażywają tej witaminy). Mój wynik wówczas to 6 nmol/l - przy normie od ok 40 nmol/l. Po niecałym roku regularnej suplementacji - powtórzyłam badanie. Wówczas poziom witaminy sięgnął 45 nmol/l. Od tamtego czasu z witaminą D jest różnie - tzn. nie przyjmuje jej regularnie, ale okresowo biorę większe dawki. Ostatnio zrobiłam kolejne badanie - po pond 2 latach. Mimo braku regularności - poziom witaminy utrzymuje się na poziomie 45 nmol/l. Wynik jest więc w normie. Zastanawiam się jednak, czy nie powinnam postarać się o podwyższenie poziomu D3 we krwi, tj. zażywać większe dawki lub bardziej regularnie. Słyszałam, że osoby chore na SM powinny starać się utrzymywać wynik w górnej granicy normy (poziom ok 100 nmol/l). 
Jakie Wy macie wyniki i jakie dawki witaminy przyjmujecie? (jeśli w ogóle suplementujecie tę witaminę)

hej wszystkim
mam na imię Alicja, tematem SM interesuję się z uwagi na mojego partnera który choruje na SM od 10 lat. Mam nadzieję, że spotkam tu podobne osoby. 
Do zobaczenia na forum

Moj pierwszy rzut to byly silne zawroty glowy z mdlosciami i zaslabnieciem. Do tego bardzo dziwnie mi sie chodzilo. Nogi byly takie jakbym je przetrenowala a nie cwiczylam wogole.  Z zawrotami meczylam sie pol roku a nogi wrocily do normy po okolo miesiacu. Zawroty niestety potem powracaly, nogi daly sie we znaki w pozniejszym okresie. A jak bylo u Was?

Polecam portal:  http://www.neurologia.com.pl/index.php/w...ol-15-no-3

Wszystkie artykuły (w tym archiwum) można pobierać  w całości w pdf.

Witajcie,
Moja historia trwa wiele lat, diagnozę SM postawiono w 2014/2015 roku.
Pozdrawiam

Forum dopiero raczkuje, dlatego nie wszystko jest tu (jeszcze  ) idealne. Chcemy jednak, żeby stało się fajnym miejscem, które będzie skupiać Chorych i osoby im bliskie, a także tych, którzy dopiero są w trakcie diagnozy. Mamy też nadzieję na współpracę z ekspertami, którzy podzielą się tu swoją wiedzą nt. różnych aspektów SM (neurolodzy, psycholodzy, logopedzi, rehabilitanci itp).
Jeśli coś na forum jest nie takie, jak być powinno albo może macie pomysł co zrobić, żeby być lepsze - zachęcam do zamieszania uwag.

Mam na imię Joanna. Na stwardnienie rozsiane choruję od 28 roku życia, obecnie mam 32 lata. Od roku leczę się lekiem o nazwie Avonex. Pomimo czasami gorszych okresów, żyję i funkcjonuję normalnie. W odpowiednim dziale opisze mój początek choroby. Na dzień dzisiejszy jestem aktywna zawodowo i prywatnie. Grunt to pozytywne myślenie. Chorobę traktuje nie jako wyrok ale jako kolejną przeszkodę do pokonania. Dużo osób ma jakieś problemy zdrowotne, jeden ma cukrzyce, inny nadciśnienie, a ja mam SM.