Dwa artykuły nt. nowych badań potwierdzających skuteczność fumaranu dimetylu (Tecfidera) w leczeniu stwardnienia rozsianego. 

Medexpress.pl, Coraz skuteczniejsze zapobieganie nawrotom SM:
http://www.medexpress.pl/coraz-skuteczni...m-sm/63766

RynekZdrowia.pl, SM: najnowsze badania potwierdzają wysoką skuteczność fumaranu dimetylu:
http://www.rynekzdrowia.pl/Neurologia/SM...8,208.html

Z badania, o którym pisze Mediexpress.pl wynika, że

Cytat:długotrwałe leczenie za pomocą fumaranu dimetylu (...) wykazuje silny i utrzymujący się korzystny wpływ na nawroty i wskaźniki niepełnosprawności u pacjentów z nowo zdiagnozowanym SM. U ponad połowy takich pacjentów w ciągu sześciu lat nie zaobserwowano nawrotów ani pogłębiania się niepełnosprawności.

Cytat:Kraje ościenne o zbliżonym PKB do Polski już od dawna leczą fumaranem, który jest też refundowany w Bułgarii, a lada moment uzyska refundację w Rumunii. W Polsce starania o refundację fumaranu dimetylu czynione są, jak na razie bezskutecznie, od połowy 2014 roku.

Odnośnie wpisów w temacie założonym przez Burzę ("Depresja? Nerwica?"), rozmów poza Forum z innymi chorymi i własnych doświadczeń naszła mnie myśl, że dość małą uwagę przykłada się do wsparcia psychologicznego w trakcie i po diagnozie. Tzn. zostawia się chorego z diagnozą, lekami (ew. bez leków i/lub miejscem na liście oczekujących na leczenie) - samemu sobie. Też macie takie wrażenie? Czy Wam ktoś proponował rozmowę z psychologiem po diagnozie?

Z własnego podwórka. Generalnie jestem bardzo zadowolona z opieki w moim szpitalu, zarówno w trakcie diagnostyki jaki i w poradni przyszpitalnej później. Jednak w kwestii przekazywania diagnozy i wsparcia w trudnym bądź co bądź momencie - oceniając z perspektywy czasu - ktoś dał ciała. O tym, że mam SM dowiedziałam się na korytarzu. Po punkcji odwożono mnie do sali, lekarz zaordynował pielęgniarce podanie mi sterydów. Wtedy, w przelociem, spytałam lekarza czy to ta choroba. (Na podstawie, a jakże, złożenia w całość tego co było napisane w internecie). Usłyszałam, że tak i lekarz poszedł dalej. Mimo, że psycholog był dostępny (przychodził do pani, która leżała ze mną na sali i była w okropnym stanie psychicznym) - nikt nawet nie zaproponował mi konsultacji. Ktoś wyszedł z założenia, że skoro nie leżę zanosząc się płaczem przez całą dobę (tak jak rzeczona sąsiadka z sali) to nie potrzebuję. Moim zdaniem - założenie błędne. Przy diagnozie takiej jak SM, powinna być zapewniona choć krótka rozmowa z psychologiem. 

Tak samo dalej - będąc w programie lekowym NFZ mamy regularne badania krwi, raz w roku rezonans. Nikt (mam na myśli zmianę systemową, wpisanie tego do założeń programu) nie pomyślał o kontrolnej konsultacji psychologicznej. Zwłaszcza, że leki na SM, w szczególności interferon, mogą powodować depresję czy też po prostu - obniżenie nastroju. A na przebieg choroby nastrój i nastawienie chorego mają ogromny wpływ.

Mój pierwszy rzut wiązał się z podwójnym widzeniem i zwrotami głowy.  Musiałem zasłaniać jedno oko bo inaczej wszystko widziałem razy dwa.

U mnie zaczęło się od zawrotów głowy, ponoć chodziłem jak pijany i czasami dwoił mi się obraz w oczach. Diagnozę dostałem dosyć szybko bo wszystkie badania potwierdzały SM.

Często zdarza mi się, że jak jestem przemęczony kręci mi się w głowie. Najbardziej odczuwam to wieczorem po całym dniu pracy. Jak wypocznę to tego nie ma. Też tak macie?

Jestem Kamil, na SM choruję od 3 lat. Nie widać po mnie choroby, mam nadzieję że pozostanie tak jak najdłużej

Mam 23 lata, choruję od kilku miesięcy. W tym momencie nie mam żadnych fizycznych objawów, czekam na włączenie do programu leczenia.

Bezsenna noc przywiodła mnie na to forum. Od pół roku choruję na stwardnienie. Nie mogę się z tym pogodzić... Niby wiem, że są gorsze choroby... Ale nie umiem sobie tego w głowiem poukładać. Mam problemy ze snem, nie mam siły ani ochoty spotykać się z nikim, do pracy chodzę tylko dlatego, że nie mam innego wyjścia. Do tego napady lęku, często budzę się z poczuciem, że na pewno nie mogę chodzić... ale za każdym razem mogę. Myślicie, że powinnam iść do psychiatry?

Choruję już jakiś czas, ale dopiero teraz doczekałam się możliwości leczenia. Prawdopodobnie będę miała do wyboru Rebif albo Avonex. Który z tych leków jest lepszy?

Dziennik.pl, Ponad 40 tysięcy Polaków ma stwardnienie rozsiane. Jak wygląda ich leczenie?
http://zdrowie.dziennik.pl/aktualnosci/a...zenie.html

Cytat:Należy pamiętać, że włączenie, możliwie wcześnie, odpowiedniego leczenia może skutkować znaczną poprawą zdrowia chorego na stwardnienie rozsiane. Jednak w Polsce w ramach programu lekowego leczonych jest zaledwie 12% pacjentów, z czego ok. 7,4% w ramach II linii.